Destiny Duell

“Het gaat niet alleen om fysiek werk. Je bewijst elke dag dat je thuishoort in een vakgebied waar bijna niemand verwacht dat een vrouw daar echt hoort.”

Vrouwenkracht op 450 volt
In een wereld van metaal en spanning bouwt Destiny Duell in stilte aan haar toekomst, een voorbeeld voor andere vrouwen om hun plek op te eisen in een industriële omgeving. Dit is het verhaal van de alleenstaande moeder, de gecertificeerde elektricien, de vastberaden vrouw die haar leven opnieuw bedradt, circuit voor circuit.

Koude ochtenden
De wekker gaat om 4.45 uur en op deze januarimorgen is het nog steeds donker in West Michigan. De thermometer staat op min tien graden Fahrenheit, een kou die dwars door je kleding snijdt. Als je een glas water in de lucht gooit, bevriezen de druppels bijna voordat ze de grond raken.

Destiny maakt haar dochter Addy wakker, helpt haar aankleden en krabt het ijs van de voorruit van haar Toyota 4Runner uit 2022. Om 5.15 rijdt ze over gladde wegen naar de kinderopvang die vroeg opent voor werkende ouders zoals zij. Daarna rijdt ze door naar Challenge Manufacturing om haar werkdag te beginnen.

Daar is Destiny een van de weinigen die kan repareren wat kapotgaat.

Onder druk
Challenge Manufacturing, net buiten Grand Rapids, is een van de grootste employee owned toeleveranciers voor de autoindustrie in Noord Amerika en produceert geperste en gelaste metalen onderdelen voor bijna alle grote automerken.
Het is een enorme fabriek waar meer dan duizend mensen werken. Hier wordt zwaar metaal geperst en gevormd tot onderdelen die in Amerikaanse auto’s terechtkomen.

Binnen strekt de fabriek zich uit als aaneengeschakelde voetbalvelden. Het gebulder van persen vult de ruimte, fluorescentielampen hangen hoog boven het hoofd. De lucht trilt van machines, staal dat in vorm wordt geslagen, hydrauliek die sist. Medewerkers bewegen in het ritme van de machines. Lassers laten vonken regenen.

Destiny’s dienst begint om 6.00 uur met een ronde over de fabriek, waar ze de storingslijst van die dag doorneemt. Een lijn ligt stil. Een sensor valt uit. Een toevoermechanisme is geblokkeerd.

Destiny is een gecertificeerde “journeyman” elektricien (volwaardig elektricien in het Amerikaanse licentiesysteem), een van de weinige vrouwen met die titel. Haar werk varieert van het fijn afstellen van besturingscircuits tot het opnieuw bedraden van machines zo groot als kleine gebouwen. De productie is afhankelijk van haar vermogen om storingen snel te verhelpen.

Werken met reuzen
De persen hier zijn reuzen, gemaakt door SEYI, Minster en Verson, sommige met een kracht van 1000 tot 1250 ton. Alleen de matrijzen kunnen 30,000 pond wegen. “Je kunt je de schaal niet voorstellen totdat je eronder of erboven staat,” zegt Destiny. Het is geen plek voor onoplettendheid.

Sommige reparaties vereisen dat je in de donkere put onder een pers kruipt, waar stof, olie en hitte zich ophopen als lagen sediment. De lucht ruikt naar metaal en verbrande olie.

Ze ligt op haar buik, met een zaklamp tussen de kabels zoekend naar rafelige draden of beschadigde isolatie. “Ik werk echt niet graag onder die persen,” zegt Destiny.

Andere klussen vragen om klimmen boven de pers, met harnas en helm, terwijl ze door een wirwar van elektrische draden hoog boven de grond navigeert. Gereedschapstas op haar heup, voorzichtig lopend over een loopbrug drie meter omhoog, kijkt ze uit over de fabriek. Beneden is de vloer een lappendeken van bewegende onderdelen en verschuivende schaduwen.

Hoge spanning, hoge inzet
Destiny werkt met actieve systemen tot wel 480 volt. Eén verkeerde beweging met een stuk gereedschap kan fataal zijn. Een fout kan het hart stoppen, huid tot op het bot verbranden, de ademhaling lamleggen, zenuwen beschadigen of iemand tegen een machine naast haar slingeren.

“Je leert om niet te aarzelen. En je leert om je niet anders voor te doen,” zegt Destiny. “De machine geeft niets om wie je bent.”

Van cheerleader tot vakvrouw
Op de middelbare school was Destiny cheerleader en speelde ze klarinet in de marching band. Ze hield van de energie, het teamwork, de precisie. Ze hield ook van het bouwen van dingen met haar grootvader.

Haar grootouders waren belangrijke invloeden in haar leven. “Opa leerde me hoe je dingen maakt die werken, hoe je ze uit elkaar haalt, begrijpt en weer in elkaar zet,” zegt ze.

Capabel en vriendelijk
Ze herinnert zich nog hoe ze voor een natuurkundeproject een werkend autowasmodel bouwde. Haar grootouders vormden haar waarden. Haar opa liet haar zien hoe bevredigend het is om te maken en te repareren. Haar oma en opa samen leerden haar de kracht van hard werken en vriendelijk zijn.

“Die combinatie, weten hoe je dingen doet en weten hoe je mensen behandelt, is altijd bij me gebleven,” zegt Destiny. “Dat wil ik ook voor Addy. Ik wil dat ze capabel en vriendelijk is. En als ik andere mensen, vooral jonge vrouwen in technische beroepen, kan inspireren om beide te zijn, dan heb ik iets waardevols gedaan.”

Het keerpunt
Destiny begon haar loopbaan bij Challenge Manufacturing niet als elektricien, maar als persoperator. Het was een stabiele baan in een moeilijke economie en een ruwe omgeving. Fabriekswerk betekende lange diensten, constante herrie en fysieke belasting. Maar met Addy in haar leven had ze iets betrouwbaars nodig. Aan de pers werken verdiende genoeg om de lichten aan te houden.

“Maar ik keek om me heen en dacht, ik wil niet voor altijd de lijn voeden. Ik wil weten hoe deze machines echt werken.”
In 2018 bood Challenge Manufacturing medewerkers de kans om te solliciteren voor een intern opleidingsprogramma. Destiny solliciteerde voor het Industrial Maintenance Program, een vierjarige opleiding aan Grand Rapids Community College die tot een elektricienslicentie kon leiden.

De aanvraag vereiste essays, een panelinterview en een vierjarige verplichting om naast een fulltime baan avondlessen te volgen. “Ik wist dat het zwaar zou worden. Maar ik wist ook dat dit de weg was naar betekenisvoller werk en een stabiel beroep,” zegt ze.

Ze solliciteerde, werd aangenomen en begon aan de zware routine: werkdagen van acht tot tien uur op de vloer bij Challenge, vier uur avondles twee keer per week. “En huiswerk,” zegt Destiny. “Heel veel huiswerk.”

Gereedschap van het vak
Op Grand Rapids Community College leerde Destiny elektrische troubleshooting, motorbesturing, matrijsbescherming, PLC programmeren, hydrauliek, pneumatiek, buigen van leidingen en veiligheid.

Ze werd vaardig in het lezen van blauwdrukken en elektrische schema’s en in het interpreteren van handleidingen voor Allen Bradley besturingen en Powerflex aandrijvingen.

Ze zakte voor haar eerste licentie examen. “Dat was het dieptepunt,” zegt ze. “Mensen zeiden al dat ik het niet kon. Ik wilde hen niet gelijk geven.” Ze studeerde harder en slaagde bij haar tweede poging in 2022.

Vakvrouw in een mannenwereld
In haar huidige rol is Destiny de enige vrouwelijke onderhoudsspecialist bij Challenge Manufacturing. Haar team bestaat uit vijf monteurs en een andere elektricien, allemaal mannen. Ze is gewend om de enige vrouw in de ruimte te zijn.
“Het gaat niet alleen om het fysieke werk,” zegt Destiny. “Het gaat erom dat je elke dag bewijst dat je thuishoort in een vakgebied waar bijna iedereen ervan uitgaat dat je dat niet doet. Je moet jezelf steeds opnieuw bewijzen.”

In de loop van de tijd verdiende ze respect door consistent en betrouwbaar werk. “Je vindt bondgenoten. Mensen die willen dat het werk goed gedaan wordt, niet alleen door iemand die op hen lijkt.”

Haar mentor is een oudere monteur die haar als gelijke behandelt. “We lopen samen de vloer over, verdelen taken, steunen elkaar,” zegt ze. “Als ik het besturingscircuit check, zoekt hij naar de mechanische fout. Als ik boven werk, zit hij in de put. Dat vertrouwen is alles. We letten op elkaar.”

Het pad dat ze koos is ongebruikelijk. Er zijn ongeveer 450,000 gecertificeerde “journeyman” elektriciens in de Verenigde Staten, maar minder dan vier procent is vrouw. Dat zijn minder dan 20,000 vrouwen in het hele land. De opleiding is lang en zwaar, met vier jaar werk en studie en een streng examen.

Gereedschap, doorzettingsvermogen en stille overwinningen
Destiny’s favoriete gereedschappen zijn haar multimeter, schroevendraaier en waterpomptang. “Die heb ik de hele dag bij me,” zegt ze. Veiligheidsbril en oordoppen zijn standaard. Soms draagt ze snijbestendige mouwen of een helm, afhankelijk van de klus.

Ze houdt van het probleemoplossen. “Je komt bij een storing en alles lijkt mogelijk. En je staat onder druk om het snel op te lossen. De productie moet doorgaan. Je schakelt mogelijkheden uit, stap voor stap. Het moment dat het klikt, dat is de stille overwinning.”

Wat andere vrouwen moeten weten
Wanneer haar wordt gevraagd welk advies ze andere vrouwen zou geven die een technisch beroep overwegen, denkt Destiny even na. “Je moet bereid zijn tot eenzaamheid. Niet alleen omdat je de enige vrouw bent, maar omdat je degene bent die men niet verwacht.”

Ze noemt de subtiele twijfels, terloopse opmerkingen, de aanname dat zij “in opleiding” is, zelfs wanneer zij de leiding heeft. “Je verdient respect na verloop van tijd. Soms helemaal niet. Maar wat je opbouwt voor jezelf en je gezin is die moeite waard.”

Ze begeleidt nieuwe medewerkers wanneer dat kan. Ze praat met vrouwen die interesse hebben in het werk. Ze volgt vrouwelijke elektriciens op sociale media, niet voor inspiratie maar voor solidariteit. “Het helpt om te weten dat je niet alleen bent, zelfs als je de enige bent in je gebouw.”

Ze hoopt nog steeds op een vrouwelijke leerling. Ze heeft het bedrijf gezegd dat ze er graag één wil begeleiden. “Dit kan geen mannenwereld blijven. Niet wanneer zoveel vrouwen het perfect kunnen.”

De echte maatstaf voor kracht
Destiny vindt dat meer vrouwen technische beroepen zouden moeten kiezen, niet omdat het makkelijk is, maar omdat het ertoe doet en een waardevol beroep kan zijn. “Het land heeft mensen nodig die kunnen repareren en onderhouden wat alles draaiende houdt. Vrouwen kunnen dat. We hebben alleen de kans en de ruimte nodig om het te leren.”

Haar dochter Addy groeit op met een kijk van dichtbij. “Ze weet dat ik dingen repareer, dat ik ga werken als het koud en donker is, dat ik niet stop alleen omdat het moeilijk is.”

Addy speelt voetbal, doet aan karate en leert, hoopt Destiny, dat echt aanwezig zijn in je eigen leven de ware maatstaf van kracht is.

Les in veerkracht
Een vrouw zijn in de technische sector betekent dat je meer draagt dan alleen je gereedschap. Het betekent omgaan met twijfel, autoriteit verdienen en een voorbeeld zijn op plaatsen waar weinig voorbeelden bestaan.

“Het gaat er niet om dat je een van de jongens bent,” zegt Destiny. ‘Het gaat erom dat je jezelf bent en goed genoeg bent zodat de rest vervaagt.”

Je eigen verhaal in handen nemen
Terugkijkend herkent Destiny een paar van de gewoontes die Sally Helgesen beschrijft in haar boek How Women Rise.
“Eén ding dat ik heb geleerd, is niet verwachten dat anderen je harde werk zien,” zegt ze. “Als je aan het leren bent of gewoon elke dag je best doet, kan het voelen alsof niemand het ziet. Ik heb geleerd om vertrouwen in mezelf te hebben en trots te zijn op wat ik heb gedaan. De erkenning komt later.”

Ze herkent ook de neiging tot piekeren over fouten. “Vroeger speelde ik fouten in mijn hoofd steeds opnieuw af,” zegt ze. “Nu probeer ik anders naar fouten te kijken. Ik kan ze niet terugdraaien, maar ik kan ervan leren en dat motiveert me om ze niet opnieuw te maken.”

Je persoonlijke merk houdt ze eenvoudig: “Wanneer mensen mij op het werk zien, wil ik dat ze denken dat ik deskundig en behulpzaam ben, dat ik kan oplossen wat kapot is. Zo verschijn ik in vergaderingen en op de werkvloer.”

Buiten de fabriek
Buiten haar werk vindt Destiny balans in beweging. Ze kocht recent een Honda 500 motor. In de zomer rijden zij en Addy langs Lake Michigan, wind tegen hun jassen, het water glinsterend naast hen.

Het is een wereld die niets lijkt op die januarimorgens.

“Het is onze manier om vrij te zijn,” zegt ze. “Na een week vol lawaai en staal is het goed om de open weg te hebben.”

Geschreven door Howard Lettinga
Managing Partner & Executive Trainer Noblahblah